A Carrot Is as Close as a Rabb

Ákvað í gær að losa mig undan stöðugu áreiti Arnórs sem lýsast með óþægilegum árásum og öskrum þess efnis að Mickey Rourke væri í raun töffari og glápti því á Angel Heart eftir Alan Parker þar sem Rourke spilar einmitt aðalrulluna. Endaði á því að hálfviðurkenna fyrir honum að Mickey Rourke væri eftir allt saman nokkuð töff en það sem koma mest á óvart voru leiktilburðir hans sem voru - já - heavy. Náði hann árangri sem fæstir gætu sjálfsagt afrekað og drap algjörlega niður í Robert De Niro þegar þeir deildu skjánum yfir sígarettum og eggjum. Alan Parker virkaði einnig lofandi og skammast ég mín fyrir að hafa ekki séð klassíkera eftir hann á borð við Midnight Express og Mississippi Burning þótt Evita hafi verið framúrskarandi drepleiðinleg og asnaleg en á móti var Fame feit eins og allir vita.

Kem hugsanlega til með að brjótast út úr bloggskelinni og drita á takkana með minna millibili svona fram að og eftir próf þegar að blogga verður allt í einu skemmtilegasti hlutur í heimi. Svo stay tuned.