Random thougts

Er það eðlilegt að mér líði eins og mesta hræsnara, nú þegar ég vinn að íslenskuritgerð sem fjallar um mína skoðun á Káranhjúkahneykslinu öllu saman, eftir að hafa látið það að mestu leyti kyrrt liggja að velta því fyrir mér áður? Ég hálfskammast mín fyrir að vera jafn latur og ég er í raun við að setja mig inn í málefni líðandi stundar. Ég er óviss um af hverju mér er sama um allt og alla...ætli ég sé á krónísku heróinskoti?

Because when the smack begins to flow
I really don't care anymore
About all the Jim-Jim's in this town
And all the politicians makin' crazy sounds
And everybody puttin' everybody else down
And all the dead bodies piled up in mounds.

Upp á síkastið hef ég gómað sjálfan mig í þeirri aðstöðu að finnast það ekki þess virði að sitja og læra í lengri tíma til þess eins að fá háa tölu skrifaða á eitthvað blað. Er það barnaleg hugsun?

-----
Arnór er vaknaður. Einu sinni enn. Klöppum fyrir því.